زندگی چیزی نیست .....

گاهی....

saghy-alone — Sat, 02 Aug 2008 05:53:57 GMT

گاهی ندانسته به احساس تو خندیدم

و یا از روی خودخواهی فقط خود را قشنگ دیدم

اگر از دست من در خلوت خود گریه می کردی

اگر بد کردم و هرگز به روی خود نیاوردم

اگر تو مهربان بودی و من نامهربان بودم

برای دیگران بهار و برای تو خزان بودم

اگر تو با تحمل گله، از خودخواهی ام کردی

اگر زجری کشیدی تو گاهی از زبان من

اگر رنجیده خاطر گشتی از لحن بیان من، گناهم را ببخش

تنهاتر از پیش

saghy-alone — Mon, 21 Jul 2008 14:17:42 GMT

تنهاتر از پیش

دیگر حتی در رؤیا هم همراهیم نمی کنی

این جدایی کی به پایان می رسد؟

شاید لحظه پرواز.

saghy-alone — Thu, 10 Jul 2008 15:12:37 GMT

ستاره ها در دور دست آسمان چه آرام و خوشبخت مینمایند...
ولی آنها نیز در آتش خود میسوزند
و شاید تمام آبی آسمان برای خاموش کردن شعله ی آنها کافی نیست

عشق

saghy-alone — Mon, 16 Jun 2008 20:04:40 GMT

عشق ، دردانه است و ، من غواص و ، دریا میکده ...

چیز دیگه ای ندارم....

saghy-alone — Mon, 02 Jun 2008 13:10:51 GMT

دیگه حتی گریه هم ارومم نمی کنه....اما این تنها کاریه که انجام می دم......

تو همه ی لحظه های تنهاییم....فقط همین اشکا رو دارم.....

چی بگم؟

از هیچ کس شکایت نمی کنم....نه تو....نه خودم....نه خدا.......

اما........

نمی تونم تحمل کنم.....چی کار کنم؟

دیگه به هیچی هیچ امیدی ندارم.......

از این دم وبازدم همیشگی هم دیگه خسته شدم.........

راز شقایق

saghy-alone — Sun, 01 Jun 2008 10:06:54 GMT

شقایق گفت با خنده : نه بیمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب

می گفت
شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود- اما-
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
برای دلبرش آندم
شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه
به روی من
بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کوره آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز
دوایی نیست
واز این گل که جایی نیست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب، نسیمی در بیابان کو ؟
و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه
روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می داد و بر لب های او فریاد
بمان ای گل
که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی
بمان ای گل
ومن ماندم
نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد ...

قلبی تازه

saghy-alone — Sun, 25 May 2008 16:15:43 GMT

تکه های شکسته قلبم را

کنار هم می چینم تا.........

قلبی تازه بسازم.

ولی اینبار شاید از سنگ .....

که دیگر دل نبندد.

اما چه سود که دل سنگ هم عاشق می شود.

پس دوباره می چینم

تا دوباره عاشق شوم

ولی عاشق.............................

می خواهم دوباره بپرم

ولی اینبار نه به خاطر آسمان

که به خاطر خودم.

که باید بدانم

هر چه که بالای سرم هست

آسمان من نیست.

یادم باشد بنفش آبی نیست.

یادم باشد که

آسمان من دلم را نمی شکند.

یادم بماند دل به آسمانی ببندم

که....................................

پرنده ها را دوست داشته باشد.

پرواز را دوست داشته باشد

معنای زنده بودن من با تو بودن است...

saghy-alone — Sun, 11 May 2008 14:42:18 GMT

در سرزمین پروانه ها افسانه ای وجود دارد در مورد پروانه ای پیر.

یک شب وقتی که پروانه پیر هنوز بسیار جوان بود، با دوستانش پرواز می کرد.

ناگهان سرش را بلند کرد و نوری سپید و شگفت آور را دید که از میان شاخه های درختی آویزان است. در واقع، این ماه بود. ولی چون تمام پروانه ها سرگرم نور شمع و چراغ های خیابان بودند و همیشه به دور آنها می گشتند، قهرمان با دوستانش هرگز ماه را ندیده بود.

با دیدن این نور یک پیمان ناگهانی و محکم در او پیدا شد: من هرگز به دور هیچ نور دیگری به جز ماه چرخ نخواهم زد. پس هر شب، وقتی پروانه ها از مکان های استراحت خود بیرون می آمدند و به دنبال نور مناسب می گشتند، پروانه ما به سمت آسمان ها بال می گشود. ولی ماه، با این که نزدیک به نظـر می رسید، همیشه در ورای ظرفیت پروانه باقی می ماند. ولی او هرگز اجازه نمی داد که ناکامی اش بر او چیره شود و در واقع، تلاش های او هر چند ناموفق چیزی را برایش به ارمغان می آورد.

برای مدتی دوستان و خانواده و همسایگان و ساکنان سرزمین پروانه ها همگی او را مسخره و سرزنش می کردند. ولی همگی آنها با سوختن و خاکستر شدن در اطراف نورهای جزیی و در دسترسی که انتخاب کرده بودند در مرگ از او پیشی گرفتند.

ولی پروانه پیر در زیر درخشش سپید و خنک معشوق در سن بسیار بالا از دنیا رفت.

این داستان تقدیم به تمام کسانی که معنی عشق واقعی را نمی دانند دلهای خودشان رابه زرق وبرق زودگذر دنیا می فروشند و از عشقهای واقعی دورو اطرافشان به سادگی می گذرند(وبرای کسی که چون دیگر پروانه ها هیچ وقت نورماه عشق مرا ندید ونخواست ببینید)

مردن

saghy-alone — Thu, 08 May 2008 03:23:34 GMT

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی اگر سفر نكنی،

اگر كتابی نخوانی،

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،

اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی زمانی كه خودباوری را در خودت بكشی،

وقتی نگذاری دیگران به تو كمك كنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی اگر برده عادات خود شوی، اگر همیشه از یك راه تكراری بروی …

اگر روزمرّگی را تغییر ندهی اگر رنگهای متفاوت به تن نكنی،

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی

. تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی اگر از شور و حرارت،

از احساسات سركش، و از چیزهایی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند و ضربان قلبت را تندتر می‌كنند، دوری كنی . .. .،

تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی اگر هنگامی كه با شغلت،‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نكنی ..

اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی اگر ورای رویاها نروی،

اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل یك بار در تمام زندگیت ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . .

- امروز زندگی را آغاز كن! امروز مخاطره كن! امروز كاری كن! نگذار كه به آرامی بمیری! شادی را فراموش نكن!

از دوست خوبم "فواد"

صادقانه دوستت دارم

Thu, 01 May 2008 17:05:39 GMT

اگر دنيا به فرمانم شود ،

امروز هزاران شمع

آبي با هزاران شعله قرمز براي تو مي افروزم

و خود اما ...

در جشن تو به جاي هر چه پروانه ...

هزاران بار مي سوزم ... ققنوس وار !!!

تا شايد باور کني صادقانه دوستت دارم